(BLOG) De Pixel Boxes van kunstenaar Angela Bulloch doen mij denken aan het werk van een groep New Yorkse straatkunstenaars van een paar jaar geleden: de Pixelator, een groot raster van vierkanten uit foam en plastic, die de streetartists voor billboards plaatsten. Daardoor veranderden de commerciële reclamefilmpjes in abstracte kunstwerken. Een sterk politiek statement, tegen de vercommercialisering en tegelijkertijd een mooie kunstuiting. Simpel, slim en doeltreffend.
Zo simpel zijn de Pixel Boxes van Angela Bulloch niet. ‘De vormen zijn weliswaar ‘bedrieglijk eenvoudig’ maar verhullen een complexe binnenkant’, aldus Witte de With. Wat die complexiteit inhoud is mij niet geheel duidelijk. In oudere recensies over het werk wordt de nadruk gelegd op ‘het ontleden’. Want als er ingezoomd wordt op een realistisch beeld wordt het uiteindelijk non-figuratief. Zoals tekst zonder context uiteindelijk betekenisloos wordt en als je maar ver genoeg ontleedt wordt alles abstract.
Oftewel, de oude tegenstelling tussen realistische en abstracte kunst wordt binnen de Pixel Boxes opgelost. Immers de realistische speelfilms worden uiteindelijk abstracte pixels. Politieke teksten op de muren van Witte De With zijn los van hun eigen omgeving betekenisloos geworden. De authenticiteit en echtheid van de kunstenaar lijkt overbodig in het werk Drawing Machine waarin een machine aangestuurd door de bezoeker zelf het kunstwerk maakt.
Waar de straatkunstenaars de vercommercialisering van het straatbeeld ter discussie stellen, stelt Bulloch de kunstwereld zelf ter discussie en verliest zij zich daarbij in een web van betekenissen, l’art pour l’art. De concepten zijn niet bijster origineel, maar het werk des te meer; het digitale decor, de abstracte atmosfeer en de bijzondere soundscape zijn bijzonder indrukwekkend.
