Pornoprins ‘Obama’ van rots gesprongen

Afbeelding-38

(BLOG) Een pornoacteur, die regelmatig Obama speelde met een grote jodokus heeft collega’s vermoord met een samoeraizwaard.  Het lijkt op een abstracte wereld ver van huis die alleen in letters en leestekens tot leven komt. Maar niets is minder waar. De achtervolging van deze man stond meteen op Youtube en Liveleak.

Na zijn moordpartij werd hij achtervolgd door de politie en is de man uiteindelijk van een rots afgesprongen/gevallen of geschoten. Dat is met de huidige beeld- en geluidskwaliteit niet eenduidig vast te stellen. Maar dat het gebeurd is obvious. Het is live vanuit verschillende hoeken gefilmd en de filmpjes zijn meteen online gezet. De man is uiteraard dood.

Moet tegen deze filmpjes opgetreden worden, of tegen dit soort informatie? Willen wij dit weten? Willen wij dit zien? Ben je een sensatiezoeker als je dit consumeert? Ben je een elitaire struisvogel als je dit liever overslaat?

Als ik voor mezelf spreek, ik kan het niet laten. Ik verslind alles: gedichten van Rimbaud, boeken van de Sade en speelfilms van Harmony Korine. Ik heb een zwak voor het ‘bedenkelijke’.

A-moreel gedrag, ver over de grenzen van het betamelijke, heeft meteen mijn volle interesse. Vroeger zocht ik het hoofdzakelijk beeldende kunst, romans en films, maar nu is deze tak volledig overgenomen door nieuws, internet en tv-series (zoals The Wire). Ik kom tijd tekort.

Een aantal jaren terug was er een filmpje op internet. Je zag een man zijn vriendin neersteken op een parkeerplaats in Rotterdam. Eigenlijk wilde ik het niet te zien, maar keek uiteindelijk toch. Ik voelde me even heel erg beroerd. Artikeltjes in de krant over steekpartijen zijn nietszeggend, blijven onpersoonlijk, 1 uit het dozijn. Maar als je dit ziet ben je als een ooggetuige, het blijft het op je netvlies gebrand. Kranten laten tegenwoordig ‘stills’ uit dit soort filmpjes zien en op internet staat de ‘real thing’ want het werkt. De man is uiteraard gepakt. Hij was gefilmd.

In het verleden werd vaak gediscussieerd over de toon van nieuwsberichten. Moet het nieuws afstandelijk en zogenaamd objectief gebracht worden, of juist menselijk, betrokken en subjectief. Inmiddels is het pleit beslecht en zijn de media: betrokken, menselijk met veel bijvoeglijke naamwoorden en persoonlijke verslagen van ooggetuigen. Die laatste groep is op internet geëvalueerd van ooggetuige naar oog.

Tegenwoordig heeft immers iedereen een mobieltje met een camera, en een groot deel van de nieuwsfeiten wordt gefilmd en gefotografeerd door die toevallige voorbijganger, de ooggetuige die de beelden direct online zet. Meestal nog voordat de politie en de officiële  media aanwezig zijn. Via twitterfall krijg je op internet sneller foto’s, filmpjes en feiten binnen van actuele gebeurtenissen dan via de traditionele journalistiek. Vaak ook rauwer, heftiger en uiteraard betrokken.

De filmpjes op YouTube gaan ver, en alle traditionele media linken ernaar: de sensatiepers, de regionale pers maar ook de serieuze gevestigde orde. De bezoekers van nieuwssites klikken gretig op deze videolinks. Het is een aanvulling op de ‘human interest’ stijl van de artikelen, de foto’s van bloederige gebeurtenissen en dan nu de filmpjes van de gebeurtenis zelf. Dit is de nieuwe realiteit. Die niet altijd even prettig is. Vooral niet voor de directe kring van de betrokkene.

Neem het geval van de pornoacteur. De hele wereld heeft gezien die hij van een rots naar beneden is gestort. Voor ons is het een sensationeel filmpje. Maar zijn familie, zijn kinderen hebben ook internet. Ook zij zien hun vader vallen. Wat moet dat voor machteloosheid of haat geven, naar de politie, naar de wereld, naar het meedogenloze internet.