Ali Haselhoef

The Greater Cloud

Ali Haselhoef — Tue, 24 Jan 2012 16:23:53 +0000

De nieuwe media is oud geworden, afgedankt en aan de kant gezet. Het wordt als kunstvorm niet meer ondersteund en dat heeft consequenties; bijvoorbeeld voor het Nederlands Instituut voor Media Kunst (NIMk). Zij krijgen straks geen geld meer en dat is bizar. Hopelijk lukt het de medewerkers nog om de uitgebreide collectie aan kunstvideo’s van het NIMk te archiveren voordat de pot echt leeg is. Anders verdwijnt straks met het Media-instituut ook de geschiedenis van de Nederlandse videokunst.

t/m 5 februari Tentoonstelling The Greater Cloud

in het NIMk in Amsterdam

I buy therefore i am

Ali Haselhoef — Sat, 14 Jan 2012 16:16:46 +0000

Zaterdag op het drukste tijdstip van de dag, in de drukste winkelstraat van Nederland, kwam ik dit vrolijke gezelschap tegen. De bonte groep scandeerde: ‘kopen, kopen…maakt niet gelukkig’. De winkeliers van de Kalverstaat lieten het gelaten over zich heen komen. Ondanks de waarschuwing ben ik toch mijn iPhone 4 gaan halen en ik moet, tot mijn grote schaamte, bekennen dat ik er heel blij mee ben.

Pierre Bismuth: An Ocean of Lemonade

Ali Haselhoef — Tue, 10 Jan 2012 15:19:58 +0000

Bismuth presenteert zonnebanken als kunst. Maakt met de pianist John Snijders composities van het onafgebroken gebrabbel op CNN en toont grote industriële kasten van Matias Faldbakken die samengeknepen zijn als een washandje. Mooie beelden van een ‘gerealiseerde utopie van consumptie’. Smart Art Space, Amsterdam t/m 5 februari

Foto’s: Robin Verdegaal/Ali Haselhoef

©VK.nl

Iedereen een Mies van der Rohe villa: more is more

Ali Haselhoef — Tue, 10 Jan 2012 14:25:45 +0000

One Architecture democratiseert, onder de bezielende leiding van de Franse kunstenaar Pierre Bismuth, de elitaire architectuur. Niet ‘Less is More’, maar ‘More is More’, vertelt Nanna Janby in het Amsterdamse Smart Art Space.

Smart Art Space, Amsterdam t/m 5 februari

©vk.nl

Video van ‘spookwereld’ op oceaanbodem

Ali Haselhoef — Fri, 06 Jan 2012 14:12:23 +0000

©AD.nl

Het monster uit de diepe zee waart rond over de Dam

Ali Haselhoef — Mon, 02 Jan 2012 19:16:02 +0000

Heerlijk, zo zwerf je doelloos door de stad, voordat je het weet sta je midden tussen de oorverdovende trommels, lopen de draken over de Dam en knalt het vuurwerk rond je voeten. Toeristen kijken geschrokken om zich heen. Kinderen lachen, brullen en rennen achter de draak aan. Het blijkt een voorproefje te zijn van het Chinees Nieuwjaar dat maandag 23 januari begint. ‘Het zijn de diepzeemonsters die naar boven komen en ongemerkt de huizen binnensluipen’, aldus Wikipedia over de rituelen tijdens het Chinees Nieuwjaar. ‘Gelukkig kunnen deze mensetende prooidieren niet tegen herrie en zijn ze doodsbang voor de kleur rood’, verklaart de internet-encyclopedie verder. En een herrie is het op de Dam. De trommelaars slaan met verbeten kracht op de drums, de keitjes kleuren dieprood van het vuurwerk en het diepzeemonster verdwijnt kronkelend de Damstraat in.

Het echte grote feest is overigens zaterdag 28 januari in de Nieuwmarktbuurt, vanaf een uur of 13.00

Gehaktbal van Jamie Oliver ‘levensgevaarlijk’

Ali Haselhoef — Fri, 30 Dec 2011 15:00:14 +0000

©AD.nl

Verloren gewaande beelden van David Bowie ontdekt

Ali Haselhoef — Sun, 25 Dec 2011 15:28:59 +0000

©AD.nl

Berlin, Kopenhagener Straße 16

Ali Haselhoef — Thu, 15 Dec 2011 12:45:44 +0000

Het loft, op de Kopenhagener Straße nr. 16 in Berlijn is goor, smerig en aggenebbes. Het trappenhuis is sinds 1920 niet meer geverfd en volgens mij ook niet meer geveegd. De industriële ruimte is wit gekalkt en volgezet met hippe doch ranzige tweede hands meubels. De ramen vallen eruit als je ze met je pink aanraakt en de s-bahn dendert iedere tien minuten door je slaapkamer. Je zou kunnen denken: ‘Wat een afschuwelijk loft’, maar niets is minder waar. Het is op en top Berlijn. Niet geschikt voor gezinnen met kinderen, maar wel voor de liefhebbers van Fassbinder, Berlin Alexanderplatz of de weemoedige film: Wir Kinder vom Bahnhof Zoo. Het Berlijn van Bowie, Einsturtzende Neubauten en Nick Cave: desolaat en op een wonderschone manier destructief. En niet te vergeten, een topbuurman, de bron van alle energie: café Kohlenquelle.

Problemen kun je niet oplossen, alleen vervangen voor nieuwe

Ali Haselhoef — Wed, 14 Dec 2011 19:04:56 +0000

Vorige week was ik in Berlijn, in een oude Hitlerbunker: een hoog gebouw in het centrum van voormalig Oost-Berlijn, met muren van twee meter dik. Bovenop deze bunker staat een spiksplinternieuwe penthouse, met zwembad en kunst, veel kunst. De eigenaar, Christian Boros (50) uit Wuppertal, verzamelt al vanaf zijn 18de moderne werken. Hij heeft zijn geld in een rap tempo verdiend en heeft even rap zijn haren verloren. De kale Boros overpeinst zijn leven dan ook met de constatering: ‘Je kunt problemen niet oplossen. Je kunt problemen alleen vervangen door nieuwe problemen.’ Ha, fijn’, denkt een duiveltje in mij. ‘Ook mensen met geld moeten lijden, mooi zo.’

De mecenas lijdt inderdaad en niet alleen aan zijn kaalheid. Hij vindt het jammer dat het merendeel van zijn collectie nooit te zien zal zijn, domweg omdat ze te groot zijn. De werken liggen in opslagruimtes, het noodlot van de kunst. Gelukkig staat een deel van zijn indrukwekkende verzameling in de Hitlerbunker, tegenwoordig de Boros Bunker. De kunst is op afspraak te bezichtigen, maar deze afspraak moet wel maanden van tevoren gemaakt worden. Als je dan eindelijk een plaatsje bemachtigd hebt, mag je naar binnen, onder begeleiding van een gids die je in twee uur door de ruimtes heen loodst. De ene helft zie je niet en de andere helft zie je maar half. Je mag geen foto’s maken en de namen die je maar één keer hoort vergeet je weer snel. Maar gelukkig is daar internet en is werkelijk alles vindbaar. Leve het digitale tijdperk.

Found Footage van Britse jongeren in de eighties

In de Boros-collectie zit veel oud werk van Olafur Eliasson, een bijzondere kunstenaar en inmiddels ook erg bekend. Iedereen die van licht, geluid en techniek houdt, en zich een beetje Alice in Wonderland wil voelen, moet de installaties van Eliasson zien. Maar er is veel meer, tegen een duistere betonnen wand diep in het binnenste van de bunker wordt een video getoond van de kunstenaar Mark Leckey, Fiorucci Made Me Hardcore (1999). Leckey heeft vhs-video’s verzameld van Britse jongeren in de jaren ’80 die aan het dansen zijn. Helaas, na een minuutje kijken gaat mijn gids meedogenloos verder met de rondleiding door de bunker. Gelukkig heeft Leckey het oude werk onlangs op YouTube gezet, en heb ik ook de resterende 13 minuten gezien. Fascinerend, het gewone volk vastgelegd op slechte kwaliteit homevideo, dansende jongeren, heerlijk: de kleding, de cultuur en de bewegingen. Helaas heeft de kunstenaar het geluid vervangen door een soundtrack, waardoor de oorspronkelijke cultuur wegvalt. Maar anderzijds wordt het filmpje daardoor wel hypnotiserend en extra spannend. De kunstenaar, van wie ik nog nooit gehoord had, heeft in 2008 de prestigieuze Turner Prize gewonnen en had dit jaar nog een solotentoonstelling in de Serpentine Gallery in Londen.

Zoals het hoort bij moderne kunst, kom je uit de tentoonstelling met duizend vraagtekens. De werken zijn vaak te plat, te decoratief, te gezocht, te gemakkelijk, te moralistisch of juist a-moralistisch. Vooral dat laatste had ik bij de performancekunst van Santiago Sierra (45). De kunstenaar huurt regelmatig daklozen, zwervers en andere minderbedeelden in, om tegen betaling absurde dingen te doen. Zo moeten daklozen een vallende muur tegenhouden in een gallery, en tegen minimale betaling een blijvende lijn op hun rug laten tatoeëren. De foto’s van deze performances zijn uiteraard weer te bezichtigen in de Boros Bunker. ‘De kunstliefhebbers worden keihard geconfronteerd met de harde machtsverhoudingen in de objectieve werkelijkheid’, aldus de gids.

De tentoonstelling in de Boros Bunker is zeer de moeite waard, alleen jammer van die rondleiding.